Pierwsza informacja o ich płycie mnie zaciekawiła ‘co to będzie?” – jakoś sobie w ogóle tego nie wyobrażałem. Czytając tytuł płyty byłem szalenie ciekaw jak męską muzykę zaprezentuje trzech panów spod tego samego nazwiska. Pierwsze wrażenie po przesłuchaniu płyty było jednak niemęskie.

Zaskoczyli mnie panowie Waglewscy. Spodziewałem się nieco innych dźwięków, tekstów, klimatów, Nazywając to „Męską muzyką” sądziłem – trochę przesadzili. Odłożyłem ją i jak zwykle bywa – wróciłem do niej po jakimś czasie. Tym razem na spokojnie starałem się podejść do niej z dystansem. No i faktycznie, płyta jest dobra – ale tylko dobra.

Kto chciałby posłuchać Fisza bez rapowych dźwięków Emade, ma okazje no i powiem, że nie wypada tak całkiem źle. Na pewno klimat muzyki bardziej odpowiada staremu Waglewskiemu no i właściwie w cieniu swoich synów, to właśnie on wypada w projekcie najlepiej. Ale nie tylko muzycznie, bo w przekazie najstarszy „W” swoim doświadczeniem i dystansem pokazał prawdziwą „Męską muzykę” i to przyznam zrobiło na mnie duże wrażenie.

Gitara Waglewskiego z dźwiękami Emade tworzą całkiem ciekawą całość. Młodość synów z doświadczeniem ojca również. To jest chyba klucz, tajemnica płyty. Mimo, że spodziewałem się totalnie czegoś innego, to płytę uważam za dobrą (7/10), mam jednak wielki niedosyt, uważam że tą trójkę stać na więcej i będę czekał na ich kolejnych projekt z niecierpliwością. A jak na razie nie pozostaje mi nic innego jak pojechać 6 listopada do Kalisza i posłuchać ich na żywo.

Razem z znajomymi lubiliśmy eksperymenty muzyczne. Szukaliśmy nowych doświadczeń, nowych instrumentów i uczyliśmy się na nich grać. Mając djembe, didgeridoo, grzechotki, zaklinacz deszczu, flet, tamburyn… wiele tego było. Ale pewnego raz ziomek Duleba pokazał mi freestyle na instrumencie zwanym – drumla.

Angielska nazwa drumli – “jaw harp” (jaw – szczęka, harp – harfa) często mylnie nazywana jest “Jew’s harp” (harfa Żyda), co powoduje błędne wyobrażenie o pochodzeniu instrumentu – prawdopodobnie przywędrował on do Europy ze Wschodniej Azji, może z krajów stepowych (jak Kazachstan czy Tuwa), ze strefy tajgi (Jakucja, Buriacja) lub z którychś gór (Ałtaj, Sajany, Tybet).

Wikipedia

Dźwięk drumli do doskonały dodatek do muzyki folkowej i nie tylko. Z znajomymi używamy jej do gitar, bębnów, didgeridoo. Na tym maleńkim cudzie można wydobyć naprawdę różnorodne dźwięki (beat rapowy na przykład), a na pozór wygląda na bardzo prymitywny instrument. Wielkość drumli zmienia dźwięk, ponieważ mamy do czynienia z inną długością blaszki.

• drumla #6 - 55mm
• drumla #8 - 70mm
• drumla #12 - 80mm
• drumla #15 - 90mm
• drumla # 16 - 95mm

Inny dźwięk można uzyskać również manipulacją ręką trzymającą drumle i manipulacją gardłem wewnątrz. Ale o tym jak i sposobie grania na drumli napiszę później.

Maciej Wojtyszko nie stworzył tylko dramat z powiązaniem romansu, to dobry (odważę się!) psychologiczny film, ale trzeba się mocno zagłębić w relacje głównych bohaterów i otaczających ich „kwiatów”, aby zrozumieć ich ogród. Dlatego właśnie nie do końca rozumiałem recenzji głównie skupiających się na zimnym prysznicu dla polskich komedii romantycznych (z czym w sumie też mogę się zgodzić) – dla mnie to trochę ograniczone spojrzenie na film, chociaż moje wrażenia na jego temat mogą być tak naprawdę efektem przypadku, a reżyser sam nawet nie wiedział/ nie wie, że nakręcił film ukazujący takie problemy i inicjujący refleksje odległe od celu, przekazu pierwotnego „Ogrodu Luizy”. A może wiedział i zrobił to świadomie, tylko publika odebrała to – jak już wspomniałem – w dość ograniczony sposób.

Ale nic dziwnego skoro w fabule mamy do czynienia z gangsterem, którym jest Fabio, jego ekipa, z nowym burmistrzem, mecenasem i machlojkami jego z Fabiem, itd. Wszystko kręci się w klimacie filmu sensacyjnego, a do tego dochodzi jeszcze romans. Pozostawiam więc Wam decyzje, jakim dla Was filmem jest „Ogród Luizy”.

Dorociński udowodnił mi wreszcie, że jest naprawdę dobrym aktorem, bałem się że zostanie zaszufladkowanym psycho-mocnym-cwaniakiem. Tutaj również można mieć takie wrażenie, jednak to nie wszystko, tutaj pokazuje coś więcej, udowadnia że w dzisiejszym polskim kinie jest jednym z lepszych. W podobnej – wrażliwej – roli możemy go zobaczyć w „Idealny facet dla mojej dziewczyny”: komedyjka Tomasza Koneckiego z zaskakującą końcówką.

Swoją pierwszą, poważną rolę dostała Patrycja Soliman w tym filmie i spisała się idealnie. To właśnie jej bardzo dobrze zagrana rola zmieniła we mnie kierunek tego filmu z sensacyjnego na psychologiczny i romantyczny. Obydwoje z Dorocińskim stworzyli oryginalny (może i bajeczny) obraz, który naprawdę warto obejrzeć.

Brawo dla Leona Niemczyka! Zanim wszedł na jacht, już w samochodzie urzekł mnie swoją świetną grą. Potem nastąpił kolejny szok, kiedy zobaczyłem zmianę w jego zachowaniu, gdy mieliśmy do czynienia z inną sytuacją, w której znalazł się bohater. Klasa światowa. Z każdą minutą film zaskakiwał i zadawałem sobie pytanie „co jeszcze wymyśli Roman Polański?” Zygmunt Malanowicz grając chłopaka totalnie namieszał w wodnej wycieczce, ale dzięki temu mamy niebywałą okazje na obserwacje zachowań ludzkich, a na zajęciach z psychologii na studiach, na pewno się to komuś przyda. Chłopak tak dowalał do pieca w pewnych momentach filmu, że aż łapałem się za głowę co zrobi pan Andrzej.

Końcówka to wielkie zaskoczenie, ponieważ należała do Jolanty Umeckiej w roli Krystyny. Mimo jej puenty i tak trzeba zdobyć się na samodzielną refleksję aby zrozumieć jej słowa, ale na pewno trzeba przyznać, że sytuacja na jachcie to nie tylko wojna psychologiczna, zachowań dwóch mężczyzn, ale spektakl relacji trzech osób, czyli – trójkącik.

Do fabuły, zdjęć, dialogów świetnie dopasowała muzyka, za którą zabrał się nie kto inny na Krzysztof Komeda. W takim tle jeszcze bardziej chce się oglądać co dalej stanie się z bohaterami filmu.

Moja ocena: 8/10

Film szokuje tym jak naprawdę jest w polskim wojsku, jak obchodzi się z świeżym poborem, jakie relacje występuję między rezerwą a kotami, itp. W filmie jeden z „nowych”, Kowalski próbuje przeciwstawić się obyczajom rezerwy.

Robert Gonera grający właśnie główną rolę wyżej wspomnianego „kamikaze” – Kowalskiego świetnie pasował do tej roli cwaniaka próbującego pokazać gdzie jest sprawiedliwość i domagał się jego. W podobnym stylu grał rolę w równie ciężkim i mocnym filmie „Dług”. Na pewno w obydwóch filmach powstaje pytanie na podstawie roli Genery, co jest bardziej słuszne? Siedzieć cicho, robić co każą, przeczekać? Czy walczyć o swoje i żyć wg swoich zasad moralnych?

Na szczególną uwagę na pewno zasługuje gra Mariusza Jakusa, który najlepiej chyba w filmie wpasował się w klimat wojskowy. Z całą resztą czułem niesmak, strasznie sztucznie to wszystko wyglądało. Jak zobaczyłem Michała Żebrowskiego to musiałem na jakiś czas zrobić sobie pauzę w oglądaniu. Nawet cenieni przeze mnie aktorzy jak: Robert Więckiewicz i Zbigniew Suszyński nie przemawiali do mnie w tym filmie. Tak jakby ktoś im kazał pokrzyczeć – i tyle. Dobrze, że już wspomniany Mariusz Jakus potraktował to poważniej.

O muzyce, zdjęciach niewiele można powiedzieć odnośnie filmu, ponieważ nie to w nim było najważniejsze. To miał być krótki, treściwy, mocno skondensowany przekaz obrazu polskiego i myślę, że to się udało.

Moja ocena: 7/10

Film od początku do końca opowiada o legendzie mistrza Twardowskiego. Reżyser Krzysztof Gradowski raczej nie dodał niż nowego i nic poważnego nie odjął. Historia ta pokazuje perypetie ludzko-szatańskie, kiedy to człowiek pragnący nadludzkiej wiedzy, zaprzedaje swoją duszę diabłu i ponosi w przyszłości konsekwencje. Znany aktor Daniel Olbrychski, który wcielił się w główną rolę, sprytnie wykorzystuje pakt -  z świetnie grającym rolę szatana Rafałem Królikowskim - i podaje warunek, że jego dusze będzie można zabrać tylko w Rzymie, gdzie zrozumiałe nie chciał się nigdy udać. Szatan jedna był równie cwany i zaciągnął mistrza do Rzymu, a właściwie do baru, który miał nazwę „Rzym”. Wcześniej Twardowski mądrze wykorzystywał swoją wiedzę i magiczną moc do pomocy, leczenia, ratowania ludzi, którzy tego potrzebowali. W filmie świetnie były pokazane dylematy, problemy, myśli mistrza tłoczące się w jego głowie spowodowane posiadaniem wielkiej mocy. Film kończy się krótkim obrazem odlotu mistrza Twardowskiego na księżyc.

Na pierwszy plan wpada w oko świetna gra Rafała Królikowskiego, który pasował do swojej roli. Tło filmu ozdobiła bardzo dobra muzyka Andrzeja Korzyńskiego, znanego m.in.: z muzyki do serii przygód o Panu Kleksie również reżyserii Krzysztofa Gradowskiego. Ciekawostką może być rola znanej piosenkarki Maryli Rodowicz jako żony mistrza Twardowskiego. Reszta obsady też niczego sobie: Jerzy Kamas, Zbigniew Buczkowski, Maciej Kozłowski, Jerzy Bończak, Krzysztof Kolberg, Franciszek Pieczka plus narrator Piotr Fronczewski.

24 godziny postanowili spędzić uczniowie klasy III C, II Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie Wielkopolskim  nad lekturą „Chłopi” patrona swojej szkoły W. Reymonta z 2 na 3 października. Podczas doby polonistka Justyna Żulicka zaplanowała m.in.: oglądanie filmów, śpiewy i tańce ludowe a także wykład Pani dr. Anny Burkietowicz.

Pomysł nie był mój, pomysł był uczniów klasy IIIC, oni wyszperali informacji na temat najdłuższej lekcji języka polskiego, która odbyła się w Poznaniu i postanowili, że coś takiego chcą zrobić. No, niestety to ja wymiękłam i po prostu powiedziałam, że „nie”, bo to było za długie. Ta lekcja trwała chyba 70 godzin, więc powoli zmniejszaliśmy ilość godzin i stanęło na tym, że to będą 24 godziny. Ucieszyli się bardzo, entuzjazm pełen, cała klasa wstawiła się na tą długą lekcję i trzeba ich podziwiać za ten piątkowy wieczór, że postanowili siedzieć w szkole.

Justyna Żulicka, nauczycielka która zorganizowała tą lekcję.

Z początku miałem mieszane uczucia jak koleżanka, Gosia powiedziała mi, że ma spędzić z piątku na sobotę w szkole, całe 24 godziny - powiedzmy sobie szczerze - z jedną z najnudniejszych lektur szkolnych “Chłopi”. Przynajmnej mi w ogóle lektury z pozytywizmu nie trafiały do gustu, a “Chłopów” czytałem, bo wypadało. Autor - patron szkoły, a polonistka moja miała bzika na jego punkcie. Zastanawiałem się jak będzie wyglądać ta lekcja.

Jak zaplanowałam? Co do minuty: każda godzina była rozpisana na to co po kolei będziemy robić, ponieważ w nocy każdy człowiek jest zmęczony, zwyczajnie i po ludzku. , to nie było tylko omawianie lektury, bo byłoby to rzeczywiście nudne. Był wykład Pani dr. Anny Burkietowicz na temat chłopa w malarstwie polskim. Później był wykład na temat tańców ludowych, śpiewaliśmy piosenki ludowe, żeby właśnie się troszeczkę rozerwać, żeby nie było tak monotonnie cały czas, uczniowie robili plakaty, obejrzeliśmy film, obejrzeliśmy fragmenty kabaretu K. Piaseckiego i S. Zygmunta „Lekcja języka polskiego” i oni się przy tym naprawdę dobrze bawili, wiedzieli że nie będzie z tego ocen, więc ta ich praca była naprawdę spontaniczna, wypływała chęci pracowania z lekturą, to jest fenomen, bo ta sama klasa na lekcjach j. polskiego z lekturami no nie za bardzo pracuje.

Justyna Żulicka

Wyglądało więc nieźle. Zrobiłem mały zwiad i dowiedziałem się, że pani Justyna to nie byle jaka polonistka, która uczy w szkole, jak powiedziała moja wychowawczyny z podstawówki: “Ma talent, ambicje, pomysły, jest świetna”. Uczniowie też tak sądzą pewnie, zwłaszcza po tej lekcji:

Trzeba przyznać, że był to dla nas wielki wysiłek. Następnym razem chciaabym 12-godziną lekcję i tym razem z biologią lub chemią. Z „Chłopów” na pewno najbardziej zapamiętam Borynę jako mężczyznę o 100% poziomie testosteronu.

Małgorzata Marcinkowska

Cały maraton potraktowałam jako dobrą zabawę, mogłam się wyluzować i szczególną uwagę przykuły mnie tańce i śpiewy ludowe oraz filmy dzięki którym mogliśmy bliżej poznać ówczesne zwyczaje, obyczaje i kulturę.

Magdalena Marciniak

Jesteśmy zadowoleni, że udało nam się wytrwać, to na pewno zasługa zorganizowanych przerw, na których mogliśmy odetchnąć np. za pomocą antystresowych piłeczek. Osobiście wiem, że poznałam wiele szczegółów na temat bohaterów lektury.

Celina Małecka

Tak moi drodzy, to nie żarty. Funkcja Śledzika na portalu Nasza-klasa to świetna rzecz!

Może niezbyt ciekawie nazwali tą funkcję (śledzik), ale sama idea wg mnie jest naprawdę dobra. Tak naprawdę to myślałem, że już wcześniej będzie możliwość szybkiej, wirtualnej rozmowy przy zakładce “Aktywni znajomi”. Zawiodłem się, działa to tylko na zasadzie wiadomości prywatnych, a liczyłem na bardziej inter-aktywny, on-line bajerek.

Śledzik to zwykły Shoutbox, który umożliwia nam wszystkim, użytkownikom NK szybkiej wymiany zdań, podrzucenie ciekawych linków do wglądu dla wszystkich, podrzucenie ciekawej, wartościowej informacji, newsa, itp. Kto nie chce - nie komentuje, nie czyta, nie odpowiada. To dobra forma promocji dla ludzi, którzy chcą na szybko coś sprzedać, pokazać, poinformować o jakimś spotkaniu, wydarzeniu, pomyśle. Tym bardziej, że na NK jest coraz więcej ludzi i warto właśnie na takim portalu korzystać z takiej opcji.

Tak więc: nie denerwujcie się już na śledzika, dajcie mu szansę, korzystajcie. A o wpisach manifestujących usunięcie śledzika z durnymi treściami (ctrl, art, del lub “jestem debilem” ukryty pod cyframi) - nie będę wspominał na jakim poziomie są.

Podróż z L.U.Ciem najlepiej rozpocząć od jego Planety L.U.C gdzie prezentuje swój świetny, oryginalny styl. Między śmiesznymi tekstami, na topie, błyskotliwych są również treści, które dają do myślenia i są poważne. Polecam zajrzeć na kanał “Luksfera” na YoTubie i prześledzić dotychczasową karierę ponad-podziałowego rapera.

Wracając do projektu 39-89. Szczerze mówiąc w Suchym Lesie spodziewałem się czegoś lepszego. Czytając informację, myślałem że faktycznie będzie to prezentacja muzyczno-filmowa, a nie muzyczno-tekstowa. Wiem, że założeniem było pokazanie tekstów występujących w muzyce, czyli żywych głosów znanych, historycznych postaci: polityczni bohaterowie międzywojnia (Józef Beck), okrutni dyktatorzy (Adolf Hitler), partyjni ziomkowie i pierwsi sekretarze (Gomułka, Jaruzelski, Gierek), w końcu symbole wolności (Wałęsa, Jan Paweł II). Do tego głosy z tego względu, że są wyciągnięte z archiwum, itp są niewyraźne - stąd teksty podczas projektu do przeczytania dla młodzieży szkolnej, do której występ był kierowany. Brakowało mi jednak aspektu filmowego, wyobrażałem sobie właśnie pokazy filmowe połączone z muzyką, związane z wydarzeniami z czasów 39-89.

L.U.C dał możliwość dość ciekawej wędrówki muzycznej po polskim patriotyzmie i w to bardzo pozytywnym znaczeniu. Mocną stroną przekazu projektu jest właśnie udowodnienie każdemu polakowi, że warto być, pamiętać że jest się polakiem.

Dorzucam audycje z Radia Trójki, w której można przesłuchać projekt. Polecam i zapraszam.

Długo czekaliśmy na kolejną wysokościową atrakcje na piaskach szczygliczka w Ostrowie po parku linowym i… doczekaliśmy się. Szkoda, że na sam koniec sezonu, ale lepiej późno niż wcale.

Ścianka wspinaczkowa ma 15 metrów i jest naprawdę ambitnym wyzwaniem nawet dla osób, które czerwoną trasę na parku linowym przechodzą w mgnieniu oka. Na raz mogą wchodzić dwie osoby, które są asekurowane przez wyszkolonych instruktorów. Na górę można się wspinać trzymając się uchwytów lub rzeźby ściany. Druga opcja jest naprawdę dla najambitniejszych śmiałków. Z uchwytami można również się pobawić, wybierając kolor, lub wchodząc na zmianę: uchwyty, rzeźba, uchwyty, rzeźba, itd.

Za 15-metrową ścianą wspinaczkową jest malutka ścianka dla dzieci, która ma 2 metry - specjalnie dla samych maluchów, które nie mogą skorzystać jeszcze z parku linowego ani reszty atrakcji. Jest kilka wejść na górę po skałkach, po drabinie zwykłek i niezwykłej, po speleo, narawdę wiele modułów wejścia na samą górę poza główną ścianą. Na dwóch platformach mamy parę przeszków mniej więcej na takiej samej zasadzie jak na parku linowym, więc na pewno nikt nie będzie się nudził na górze jak tylko napatrzy się dookoła, bo widoki są rewelacyjne.

Skok wahadłowy, nietypowe bungee. Klient jest wpinany na drabinie do sprzętu i podnośnikiem wciągamy go na górę. Kiedy jest gotowy, z 13 metrów mniej więcej jest puszczany i leci do przodu ruchem wahadłowym. Przeżycie jest na pewno inne niż z typowego skoku bungee np. z 70 metrów (wiem o tym osobiście), więc jakaś atrakcja na pewno jest mimo niskiej wysokości.

Cennik wieży mocy (foto z strony urzędu miejskiego Ostrowa Wielkopolskiego):

Wieża mocy, zdjęcia: Tomasz ‘Borys’ Babiak: